Piatus van Doornik

Er is een levensbeschrijving van Sint Piatus bewaard die werd geschreven in de 10e eeuw, ruim zes eeuwen na zijn dood.

Hij zou afkomstig zijn uit Beneventum, ten zuiden van Rome. In de tijd dat in Rome paus Sixtus II de marteldood ondergaat († 258; feest 7 augustus), trekt hij naar het noorden van Europa om daar aan de volken die waarschijnlijk nog nooit van Christus gehoord hebben, het evangelie te verkondigen. Hij is een tijdgenoot van Sint Dionysius van Parijs († ca 250; feest 9 oktober), de heilige Crispinus en Crispinianus van Soissons († 287; feest 25 oktober), Sint Lucianus van Beauvais († 290; feest 8 januari) en Sint Quentin van St-Quentin † 290; feest 31 oktober). Hij preekt in de omgeving van Rijsel (Lille) en Doornik (Tournai). Hij zou er dertigduizend mannen, vrouwen en kinderen het doopsel hebben toegediend.

Van een van zijn bekeerlingen, een zekere Ireneus, krijgt hij in Doornik grond aangeboden op de linker Scheldeoever om er een eerste heiligdom te bouwen. Op die plek verheft zich thans de majestueuze kathedraal met haar vijf torens.

Onder keizer Maximianus Herculius (284-305) breken er christenvervolgingen uit. De gevreesde landvoogd Rictiovarus voert ze stipt uit. Piatus vlucht. In de buurt van het plaatsje Séclin valt hij in handen van de boerenbevolking. Hij wordt gemarteld, onder andere met spijkers in zijn schouders, en uiteindelijk gescalpeerd.

De latere bisschop van Noyon en Doornik, Eligius († 660; feest 1 december), graaft zijn stoffelijk overschot op en verheft het, met de spijkers, tot de eer der altaren. Tijdens de invallen van de Noormannen worden zijn relieken eerst in veiligheid gebracht in St-Omer en vervolgens in Chartres.

Hij is patroon van bisdom Tournai.