Maurice Duault van Carnoët

Maurice was afkomstig uit een klein plaatsje, Loudéac, in het bisdom Saint Brieuc, Bretagne. Zijn familienaam luidt Duault. Hoewel zijn ouders het bepaald niet breed hadden, lieten zij hun zoon toch studeren. In die tijd stond dat praktisch gelijk aan de voorbereiding op een geestelijke ambt.

Legende
Dat kwam goed uit, want van jongs af aan voelde hij zich aangetrokken tot het geestelijk leven. Op jeugdige leeftijd verrichtte hij al wonderen. Zo werd hij eens door zijn ouders het veld opgestuurd dat pas ingezaaid was om de raven op een afstand te houden. Ze kwamen neergestreken. Maar Maurice sprak ze ernstig toe en ze gehoorzaamden. Ze lieten het aantrekkelijke zaaigoed ongenoeid.

Volgens sommige bronnen behaalde hij de meesterstitel in de theologie. Een mooie kerkelijke carrière lag voor hem open.

Maar hij zag af van al de verleidelijke voordelen ervan, en trok zich terug in het cisterciënzerklooster Langonnet. Het was zijn verlangen om in het verborgene een leven voor God te leiden. Omdat hij zoveel ernst maakte met zijn bedoelingen, werd hij al na drie jaar tot abt van het klooster gekozen. De roep van zijn milde vriendelijkheid drong ook door tot de buitenwereld. Reden, waarom hij in 1161 gevraagd wordt te bemiddelen in een conflict tussen allerlei kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders die ruzie hadden gekregen over de verdeling van een belangrijk stuk land.

De hertog van Bretagne, Conan IV , wilde graag de kerkelijke cultuur verder verspreiden over zijn gebied. Hij verzocht daarom Maurice, of hij bereid was een nieuwe kloostervestiging te beginnen in een bijzonder onherbergzame en eenzame streek. Volgens de kronieken waren het de ratten die er de dienst uitmaakten. Maurice nam de uitdaging aan, en stichtte het klooster van Carnoët, dat na zijn dood naar hem werd genoemd 'Saint-Maurice', totdat de Franse Revolutie (1789) de monniken verjoeg en het gebouw een wereldse bestemming gaf.

Maurice zou op 5 oktober 1191 op ongeveer 74-jarige leeftijd zijn overleden. Later vertelde men graag dat er allerlei wonderen in zijn nabijheid zouden zijn gebeurd. Zo zou hij er eens voor gezorgd hebben, toen er geen miswijn was, dat de lege kruiken zich uit zichzelf vulden met wijn: een wonder dat sterk lijkt op dat van Jezus op de bruiloft te Kana (Johannes 02, 01-11); in ieder geval wordt ermee duidelijk gemaakt, dat volgens zijn tijdgenoten met Maurice de tijden van Jezus zo’n beetje waren teruggekeerd…