Justina van Padua

Het oude Romeinse martelarenboek vermeldt op 7 oktober: "Te Padua: de heilige Justina, maagd en martelares . Zij werd gedoopt door de gelukzalige Prosdocimus, die een leerling was geweest van Sint Petrus. Standvastig als zij was in haar geloof aan Christus, werd ze op last van de prefect Maximus met het zwaard doorboord. Aldus ging zij op naar de Heer."
²⁵²

Het martelarenboek volgt hiermee een oude overlevering die meent dat Justina een bekeerling was van de eerste bisschop van Padua, Prosdocimus († eind 1e eeuw; feest 7 november), die op zijn beurt nog leerling was geweest van Sint Petrus zelf. Deze had hem naar Padua gestuurd. Daar had hij een groot aantal heidenen tot Christus weten te bekeren, onder wie de heilige martelares Justina. Haar marteldood zou plaats gevonden hebben ten tijde van keizer Nero (54-68). Prosdocimus zelf zou in vrede zijn gestorven.
⁴⁰⁴

Geschiedkundigen menen echter dat Justina's marteldood veeleer moet worden geplaatst ten tijde van de christenvervolgingen onder keizer Diocletianus (284-305) aan het begin van de 4e eeuw.

Aan het begin van de 5e eeuw werd op last van de toenmalige stadsprefect ter ere van haar een kerk gebouwd. In 1177 werden bij verbouwingswerkzaamheden haar relieken inderdaad teruggevonden. De kerk werd volledig vernieuwd in 1501.
Zij is patrones van Padua en naast Sint Markus medepatrones van Venetië.