Daniel van Ceuta

Deze groep van zeven franciscaner broeders was door Sint Franciscus zelf († 1226; feest 4 oktober) naar Marokko gestuurd om er het evangelie aan de Moren te verkondigen. Broeder Daniël was op het moment van zijn uitverkiezing provinciale overste van Calabrië en kreeg de leiding van deze onderneming. Behalve lekenbroeder Domnus uit Toscane waren ze allen priester. Op 30 september 1221 staken ze over naar Morenland. Bij aankomst op donderdagavond 30 september namen ze hun intrek bij de Europese handelaren in Alfondaga, een buitenwijk van Ceuta. De vrijdag daarop hielden ze korte preekjes over het evangelie, juist zoals zij het van Vader Franciscus hadden geleerd. Op zaterdag waste Daniël de voeten van zijn broeders naar Jezus' voorbeeld. Allen gingen te communie.

Op zondag 3 oktober begaven ze zich onder de inlandse bevolking met een kruisbeeld in de hand. Ze verzekerden hun verbijsterde toehoorders dat Mohammed brandde op de bodem van de hel, en dat al zijn volgelingen daar terecht zouden komen als ze zich niet tot Christus zouden bekeren.

Aanvankelijk dachten de plaatselijke moslims met een stelletje gekken van doen te hebben. Maar toen de zeven vreemdelingen niet tot andere gedachten te brengen waren en evenmin van plan leken er verder het zwijgen toe te doen, werden ze gearresteerd en gedurende een week gevangen gezet. Ook toen bleken ze nog niet van gedachten veranderd; ze weigerden moslim te worden. Half ontkleed werden ze op zondag 10 oktober naar het centrale plein van de stad gebracht. Daar omhelsden zij elkaar voor de laatste keer. Toen werden ze onthoofd. Hun verblijf in Marokko had alles bij elkaar nog geen twee weken geduurd.

In 1516 werden zij door Leo X († 1521) heilig verklaard.