Sanctinus van Verdun

Sanctinus zou een leerling geweest zijn van Sint Dionysius van St-Denis († ca 250; feest 9 oktober). Deze zou hem als eerste bisschop hebben gestationeerd in Meaux. Nadat hij daar gedurende enige jaren het evangelie had gegrondvest, trok hij, vergezeld door zijn priester Antoninus, rond als volksprediker. Hij doorkruiste geheel Noord-Gallië: van Picardië tot het gebied van de Champagne. En drukte de mensen op het hart hun traditionele heidense goden in te ruilen voor de ware God die hemel en aarde gemaakt heeft en die ons Jezus heeft gestuurd om ons de weg te wijzen naar waardig mens-zijn. Zo verbleef hij langere tijd – volgens de overlevering zelfs meer dan twintig jaar - in Verdun, in ieder geval zo lang dat ze hem daar zijn beschouwen als hun eerste bisschop.

Maar in de laatste 25 jaar van de derde eeuw keerde het tij. De verre keizers in Rome vaardigden allerlei edicten uit tegen de Christenen. Dat bleef ook niet zonder gevolgen in het noorden van Gallië. Zodra hij hoorde dat ook de stadhouder van Meaux was overgegaan tot christenvervolgingen, keerde hij naar zijn eerste zetel terug en wees de stadhouder ernstig terecht, hem waarschuwend dat God hem zou straffen, als hij zo doorging. De stadhouder overwoog een moment hem ter plekke met zijn speer te doorsteken, maar uiteindelijk volstond hij ermee hem gevangen te zetten. Van hieruit schreef Sanctinus een bewogen brief naar zijn gelovigen waarin hij ze op het hart drukte standvastig te blijven. Hij benoemde Maurus († 4e eeuw; feest 8 november) in zijn plaats als bisschop. Tenslotte stierf hij aan de gevolgen van mishandeling, uitputting, honger en dorst. Om die reden wordt hij wel beschouwd als martelaar .

Na zijn dood werd hij bijgezet in de door hem gestichte kerk van Meaux.
Traditioneel stond zijn feestdag op 22 september. Maar het recente Romeins Martyrologium geeft hem op 11 oktober zonder melding te maken van de priester Antoninus. Volgens andere bronnen is diens feestdag blijven staan op 22 september.