Irene van Santarem

Zij was kloosterlinge en ging aldus het verhaal slechts op het feest van Sint Petrus de deur uit om in zijn kerk haar gebeden te doen. De kroonprins, Britaldus, zag haar en werd ziek van liefdesverdriet. Hij liet Irene roepen; deze genas hem en moest beloven dat zij nooit aan iemand anders dan aan hem, Britaldus, haar liefde zou geven. Maar zij antwoordde dat de Heer Jezus de eerste plaats in haar leven innam.

Jaren later werd haar biechtvader verliefd op haar, en wist niets beters te doen dan haar dat te zeggen. Ook hem antwoordde zij wat zij al eerder aan de kroonprins had duidelijk gemaakt. In haat ontstoken liet deze boze monnik haar een drankje toedienen waardoor haar buik opzwol. Ieder dacht dat ze zwanger was. Dat kwam ook de kroonprins ter ore en hij huurde een soldaat om haar te vermoorden. Toen dat gelukt was, ontdeden zij zich van het lijk door het in de Taag te werpen. Maar daar werd het op wonderbaarlijke wijze ontdekt: het was op een bepaalde plek in de rivierbodem (door engelenhanden) begraven en temidden van het stromende water was juist die plek drooggevallen.

Tenslotte is haar gebeente overgebracht en bijgezet in de kerk van de naar haar genoemde plaats Santarem (= Sint Irene).