Bertrand van Grande-Sauve

Nadat hij in 1128 abt was geworden van de benedictijner abdij Grand-Sauve in Zuid-Frankrijk, stond hij meer dan twintig jaar aan het hoofd van zijn kloostergemeenschap .

Grand-Sauve was in 1079 gesticht dor Sint Gerardus († 1095; feest 5 april) en een aantal gezellen; onder hen bevonden zich vijf ridders en een kluizenaar met de naam Ebroïnus. Dit vrome gezelschap had de heiligdommen van St-Denis bij Parijs bezocht, de Heilige-Kruiskerk te Orléans en het graf van Sint-Martinus te Tours. Zo kwamen ze in Poitiers precies op de dag dat hertog Willem VIII van Aquitanië († 1086) de stad binnentrok. Deze vroeg met interesse naar het doel van hun zwerftocht en bood hun zijn landgoed Sauve-Majeur aan (= Silva major = Het Grote Bos), gelegen ten zuiden van Bordeaux tussen de Garonne en de Dordogne. Ze namen het op de dag van Simon en Judas, 28 oktober, 1079 in bezit. Deze vestiging groeide uit tot Notre Dame de la Grande Sauve, het moederhuis van een grote benedictijner congregatie.

Tijdens Bertrands abtsperiode - om precies te zijn in 1147 - ging het klooster over op de beweging van Cîteaux en namen de monniken de regel aan van de cisterciënzers .

Volgens zeggen was Bertrand een begenadigd predikant en schijnt hij tijdens zijn gebed herhaaldelijk hemelse visioenen te hebben ontvangen .