Martinus van Vertou

Hij werd rond 527 geboren in de Bretonse stad Nantes. Al heel jong besloot hij zijn leven aan God toe te wijden. Bisschop Felix († 584; feest 7 juli) wijdde hem diaken en stuurde hem er op uit om onder ongelovigen het evangelie te verkondigen, maar hij vond in het geheel geen gehoor. De stad waar hij gepreekt had, werd zelfs verzwolgen door een overstroming. Hij had het gevoel daar zelf de schuld van te zijn, en begon beschaamd aan een zwerversbestaan door Europa. Hij trok vooral langs kloosters en abdijen; overal was hij op zoek naar iets wat hem troosten of stichten kon.

Eenmaal terug in Bretagne bouwde hij zich een kluizenarij in de eenzaamheid: Vertou. Maar zijn heiligheid kon niet verborgen blijven. Spoedig sloten zich gelijkgezinden bij hem aan, en groeide zijn nederzetting uit tot een compleet kloostertje. Tot aan zijn dood gaf hij als een ware herder en vader leiding aan zijn mensen.

Bourgeois plaatst onderstaande legende met de beer in zijn leven. Daartoe moet hij eerst waarmaken dat deze Martinus leefde in de 4e eeuw. Wij vermoeden veeleer dat de legende met de beer zich afspeelt in de jonge jaren van de grote Simt Martinus van Tours († 397; feest 11 november).

Legende van de beer
Martinus vergezelt bisschop Maximinus van Trier naar Rome, volgens de legende om de apostelgraven te bezoeken. Tijdens deze reis doet zich het wonder voor van de beer. Terwijl Martinus ergens een stad is binnengegaan om eten te kopen, is Maximinus bij de bagage achtergebleven en in slaap gesukkeld. Als hij wakker wordt, ziet hij hoe een beer de pakezel heeft opgevreten. Verontwaardigd gebiedt hij de beer het werk van de ezel over te nemen. Het beest gehoorzaamt gedwee. Dat veroorzaakt in Rome de nodige consternatie. Als ze na het bezoek de stad weer verlaten, hergeeft Maximinus het dier de vrijheid met de waarschuwing zich nooit meer aan iemand te vergrijpen: "Dan zal ook nooit iemand je iets in de weg leggen."
^{Brg.1987p:64;Fre.1964p:155}