Ermelindis van Meldert

Ermelindis was de dochter van een adellijk geslacht. Zij zou zelfs familie geweest zijn van Pepijn van Landen († 639; feest 21 februari)). Haar vader heette Ermenoldus en haar moeder Ermesenda. Zoals dat soms gaat in het leven van mensen die later heilig zullen worden, vatte zij al heel vroeg in haar jeugd de liefde op voor het godsvruchtige leven. Zij leerde de psalmen uit haar hoofd en zoals oude levensberichten vermelden zij herkauwde ze talloze malen, gelijk het vee doet met háár voedsel.

Haar ouders hadden voor haar een adellijk huwelijk gepland, dat in de voortplanting van het geslacht zou voorzien. Echter, zij gaf er de voorkeur aan om maagd te blijven. Tenslotte liet haar vader zich overtuigen, en schonk haar in de buurt van haar geboortedorp, Lovenjoel bij Leuven, een stuk grond. Maar dat was te dicht bij de mensen. Zij wilde God dienen in de eenzaamheid, zoals ze had gelezen bij de woestijnvaders. Zij vond dat alles te Bevekom.

Elke nacht stond zij op om in het plaatselijke kapelletje te gaan bidden. Maar twee adellijke jongemannen raakten smoorverliefd op haar. Zij smeedden een plan om haar te overmeesteren. Dat het meisje zelf graag als maagd wilde leven in de dienst van de Heer, achtten ze van minder belang. Ze probeerden de koster om te kopen, maar deze reageerde terughoudend op hun voorstellen, want Ermelindis onderhield een hartelijke relatie met hem. Hij wees hun dus een plaats aan ergens halverwege haar kluizenaarswoninkje en de kapel, waar zij het gemakkelijkst kon worden geschaakt.

Juist in de afgesproken nacht ging de heilige vrouw niet naar de kapel; ze sliep uit. In haar slaap werd ze door een engel gewaarschuwd: 'Vlucht, vlucht van hier..., als je tenminste je maagdelijke staat wilt bewaren die je zo rein hebt geofferd aan God onze Heer.' Onmiddellijk zocht ze een goed heenkomen en vond het te Meldert bij Hoegaarden (Brabant). Daar zette zij haar godgewijde leven van eenzaamheid voort. Zij onderhield een strenge vasten, en werd dikwijls door geestelijken opgezocht om raad. Ze stierf op 47-jarige leeftijd.

Niemand heeft haar afsterven opgemerkt. Het verhaal vertelt dan ook, dat zij door engelen is afgelegd en begraven... en in de hemel opgenomen.

Jaren later passeerde op de plaats waar zij begraven lag een reiziger. In het duister van de avond zag hij een licht zweven en vroeg zich af wat dat kon betekenen. Bij het aanbreken van de morgen vervaagde het licht, maar nu steeg er een heerlijk zoete geur op van die plaats. Hij bracht vlug de zaken in orde waarvoor hij gekomen was, en keerde 's avonds naar dezelfde plek terug in de hoop, dat de bijzondere tekenen zich zouden herhalen. Dat was inderdaad het geval. Nu ging hij spoorslags naar huis, verkocht alles wat hij bezat en liet een kapelletje bouwen op die plaats. Hij ging er zelf bij wonen. Zijn verdere leven bracht hij daar in afzondering en gebed door. Het graf van Ermelindis werd een gezocht bedevaartsoord, en volgens de verhalen gebeurden er talrijke wonderen en genezingen.

Tot op de dag van vandaag trekken er pelgrims naar de plaatsen waar zij heeft geleefd.