Hernin van Locarn

Hij was afkomstig uit Engeland en stak over naar Bretagne om er het leven van een kluizenaar te leiden. Hij vestigde zich op de plek die later naar hem genoemd zou worden: Locarn. Het terrein werd hem door een plaatselijke heer uit het geslacht Quélen ter beschikking gesteld. Volgens de legende had die hem zo veel land beloofd als hij in één dag met een gegraven greppel kon afbakenen. Dat ging gemakkelijker dan je zou denken. Hij hoefde maar zijn staf achter zich aan over de grond te slepen of de aarde opende zich vanzelf tot een flinke geul.

Hij zou gestorven zijn op de eerste maandag van mei, van het jaar 535 of daaromtrent. Boven zijn graf werd een kerk gebouwd. Pelgrims trokken erheen om genezing te verkrijgen.

De legende weet te vertellen dat een door een jachttroep opgejaagd hert zijn toevlucht zocht op de tombe van de heilige. Waarop de achtervolgers op wonderlijke wijze stilhielden en geen stap meer konden zetten in de richting van het dier.

Zijn voorspraak werd vooral ingeroepen tegen hoofdpijn. Het water uit zijn bron hielp voor allerlei kwalen, met name verlammingen.

Zijn nagedachtenis leeft voort in een aantal Bretonse plaatsnamen:
. Lanhern (= ‘kluizenarij van Sint Hernin: buurtschap van Bannalec, Finistère).
. Plouër-sur-Rance (= ‘parochie van Sint Hernin’: buurtschap van Dinan, Côtes-du-Nord).
. Pluherlin (= ‘parochie van Sint-Hernin’, gem. Rochefort-en-Terre, Morbihan).
. Saint-Hernin (gem. Carhaix-Plouguer, Côtes-du-Nord);
. nog een Saint-Hernin (buurtschap van Ploumagoar, Côtes-du-Nord). Vroeger stond hier een kapel die aan de heilige was toegewijd. Thans rest nog zijn bron waarvan het water volgens de gelovigen vooral helpt tegen verlamming.