Dona van Wales

Hij was een prins, zoon van koning Selyf Sarffgadau (= ‘de slang der veldslagen’: † 613). In de levensbeschrijving van Sint Beuno († 7e eeuw; feest 21 april) is er sprake van ‘de zoons van Selyf’. Voor zover bekend had Selyf twee zoons: Mael Myngan en Dona. Zij bezorgden de heilige veel last. Als zij in de buurt aan het jagen waren, kwamen ze de kluizenaar vragen om eten. De goede man slachtte een os, maar vervolgens hadden ze daar allerlei afkeurend commentaar op. Getergd zwoer de heilige een eed dat zij nooit nageslacht zouden krijgen en de hemel gesloten zouden vinden.

De laatste vloek is althans voor Dona niet opgegaan, want hij staat te boek als een heilige. Aanvankelijk was hij monnik bij Sint Deiniol († 545; feest 11 september). Van daaruit moet hij een eigen kluizenarij begonnen zijn op de plek van het huidige naar hem genoemde plaatsje Llanddona op het Welshe eiland Anglesy. Even verderop wijst men de plek aan die bekend staat als zijn zetel: ‘Cadair Dona’.

Volgens zeggen heeft hij ook enige tijd doorgebracht in Côtes-du-Nord, Bretagne.

Waarschijnlijk wordt hij daar geïdentificeerd met Sint Donan van St-Donan († 5e eeuw; feest 24 september).

Even buiten het plaatsje Knighton, op de grens van Engeland en Wales, heet het ‘Craig Dona’ (Rots van Dona). In vroeger tijden gingen jongeren daarheen en dronken het water uit de bron na er wat suiker aan te hebben toegevoegd. De kloof in de rots staat bekend als Dona’s bed. Maar waarschijnlijk wordt hij hier verward met een ander.