Lieven van Gent met Brictius en Krafaïldis

Volgens de over hem geschreven heiligenlevens - die overigens geruime tijd na zijn dood zijn ontstaan - zou Sint Lieven afkomstig zijn geweest uit Ierland. Aanvankelijk zou hij als kluizenaar hebben geleefd in de buurt van Canterbury. De legende weet te vertellen dat hij met zijn gezellen door toedoen van een engel over het water naar Canterbury werd gevoerd. Daar zou de heilige bisschop Augustinus († 604; feest 27 mei) hem tot priester hebben gewijd. Enige tijd later zou hij zelfs tot bisschop zijn gewijd zonder vaste zetel. Nu werd hij geloofsverkondiger. Waarschijnlijk was hij een zwerfmonnik die het leven beschouwde als een pelgrimstocht naar het werkelijke thuis dat pas in de hemel te vinden is (zie Vreemdelingschap ).

Sint Lieven zou met een aantal gezellen geland zijn in de buurt van de huidige plaats St-Omer in Noord-Frankrijk. Vandaar zou hij in noordelijke richting zijn getrokken. Hij doorkruiste Vlaanderen, Zeeland en Brabant. Misschien is hij wel de bisschop Leofwine die met Bonifatius een brief schreef aan koning Ethelbald van Mercia?

Hij genas op wonderbaarlijke wijze een kind dat Brictius heette. Tezamen met het kind en zijn moeder, Krafaïldis of Crafaïldis, werd hij te Sint-Lievens-Esse gemarteld (hem werd o.a. de tong uitgerukt) en op gruwelijke wijze om het leven gebracht.

Zijn relieken worden sinds 1006 bewaard in de St-Baafsabdij te Gent; men neemt aan dat ze echt zijn.
Hij wordt vereerd als apostel van Vlaanderen en als één van de patroons van de stad Gent. In Vlaanderen zijn minstens twee plaatsen naar hem genoemd: St-Lievens-Esse en St-Lievens-Houtem. In de Zeeuwse plaats Zierikzee staat nog altijd de Lievenstoren.

Hij is waarschijnlijk niet dezelfde als Lebuïnus van Deventer († 780; feest 12 november), zoals wel eens wordt verondersteld.