Egbert van Fulda

Sterfdag 17 november.

Aanvankelijk was hij monnik in klooster Hersfeld. In 1046 werd hij gekozen tot abt van klooster Tegernsee; het jaar daarop kreeg hij ook de leiding over klooster Ebersberg. In december van datzelfde jaar 1047 werd hij op uitdrukkelijke aanwijzing van Hendrik III abt van Fulda.
Egbert stelde pogingen in het werk een complete levensbeschrijving van Bonifatius († 754; feest 5 juni), de eigenlijke stichter van zijn klooster, uit te geven. Hij zond er zelfs een monnik voor naar Rome. Deze moest in de pauselijke archieven op zoek gaan naar nog onbekende brieven van Bonifatius. Maar door de dood van de toenmalige paus, Leo IX († 1054), strandde de hele onderneming.
Overigens schijnt Egbert zich voornamelijk met kloosterpolitieke zaken te hebben bezig gehouden. Na een lang verblijf aan het hof keerde hij terug naar Fulda met in zijn gezelschap de Ierse monnik Marianus († 1082; feest 22 december). Deze had enige weken tevoren nog een bezoek gebracht aan Paderborn. Daar was zijn landgenoot en mederecluus Paternus op tragische wijze gestorven; hij had krachtens zijn religieuze gelofte niet van zijn plaats willen wijken en was in de vlammen omgekomen; dat was op 13 april 1058. Marianus had besloten op zijn beurt een aantal jarem als recluus te Fulda door te brengen.
Egbert stierf op 17 november 1058; hij was bijna elf jaar abt geweest.
Hij is voorzover bekend nooit heilig of zalig verklaard.