Oriculus van Senuc met Oricula en Basilica

Zij werden het slachtoffer van de christenvervolgingen ten tijde van de Vandalen. Volgens Boudot stierven zij de marteldood ergens in Noord-Afrika. Guérin daarentegen meent te weten dat het gaat om leerlingen van Sint Nicasius van Reims († 451; feest 14 december). Zij woonden in het plaatsje Senuc in de buurt van Grandpré, Champagne (bisdom Reims). Daar zouden zij het slachtoffer geworden zijn van de Vandalen.

Het jaar van Nicasius’ dood is niet zeker. Maar als het waar is dat hij in 451 stierf, ligt het dan niet meer voor de hand te veronderstellen dat het om de Hunnen gaat? En zouden zij dan ook niet verantwoordelijk geacht moeten worden voor de dood van Nicasius’ leerlingen te Senuc?

De relieken van Oriculus genoten te Senuc enige verering. Guérin weet te vertellen dat zij in een en dezelfde sarcofaag werden bijgezet. Onder bisschop Seulfus van Reims (922-925) werden ze tot de eer der altaren verheven. In 1060 heeft men geprobeerd ze in drie gescheiden reliekschrijnen onder te brengen. Maar bij nader onderzoek bleek dat het gebeente van de beide zusters uit eigen beweging weer dat van hun broer hadden opgezocht… Toen heeft men de klaarblijkelijke wens van de drie gestorvenen gerespecteerd en in één schrijn bij elkaar gelaten.

In 1368 stichtte gravin Jolanda van Bar een St-Oriculuskapel in haar kasteel te Clermont-en-Argonne. Ze gaf er rijke schenkingen aan en vertrouwde de zorg ervoor toe aan de monniken van Beauchamp (ook Béchamp) in het bisdom Verdun. De monniken moesten er minstens vier keer per week de Heilige Mis lezen.

In 2011 herontdekt men in het kerkje te Heenweg, vlakbij Monster, Zuid-Holland, een reliekschrijn met het opschrift ‘Sancae Oriculae, ora pro nobis.’ Ouderen meenden te weten dat het ding ergens uit Frankrijk kwam…