Edmund Koning

Edmund werd op 15-jarige leeftijd koning van het gebied Oost-Anglia. Zijn voorganger, koning Offa, had namelijk besloten uit boetvaardigheid een pelgrimsreis naar Rome te maken. Zo ontving Edmund op kerstmis van het jaar 855 de kroon uit handen van bisschop Humbert.

Hij was een goede vorst. Hij maakte ernst met zijn godsdienstige overtuiging; wilde zijn onderdanen graag gelukkig en welvarend zien, en had hart voor de armen.

Helaas vielen juist in die tijd de Noormannen binnen. Op hun strooptochten lieten zij een spoor van bloed en verwoesting achter. Het schijnt zelfs dat de nonnen van een bepaald klooster - niet uit vrees voor de dood, maar veeleer uit vrees voor de schending van hun maagdelijkheid - zichzelf verminkt hebben door neus en lippen weg te snijden. Zo waren ze dermate onaantrekkelijk dat de overvallers vanzelf wel de lust zou vergaan. Het kwam hun allemaal op de dood door het zwaard te staan.

In een eerste treffen wist koning Edmund de barbaren te weerstaan. Maar al gauw bleek dat de Noormannen in staat waren binnen de kortste keren verse troepen te laten aanrukken. Edmund wenste hier niet nodeloos het leven van zijn soldaten aan te wagen. Hij ontbond het leger, en hield zich zo lang mogelijk verborgen. Natuurlijk kregen zijn vijanden hem uiteindelijk te pakken. Ze sleepten hem mee, bonden hem ergens aan een boom en gebruikten hem als schietschijf voor hun pijlschietoefeningen, zodat hij - volgens één van zijn wapendragers die het overleefde en er getuige van was - nog het meeste leek op een reusachtige egel.

Uiteindelijk werd hij uit zijn lijden verlost doordat men hem het hoofd afsloeg. Hij was op dat moment 29 jaar.

Vanwege de pijlen is hij patroon tegen de pest (de middeleeuwer stelde zich voor dat door de duivel - of soms ook wel door God - de pest in de vorm van een pijl op hem werd afgeschoten; die idee ontleende hij aan psalm 91, waarin de pest inderdaad wordt vergeleken met een pijl.
Hij wordt afgebeeld met kroon, wolf en/of pijl.