Walfried van Bedum met Radfried

(gegeven worden 810 ^001;500], 837 ²⁰⁰ en 892 ^106]).

Walfried was een vrome landbouwer die elke dag naar Groningen liep om er te bidden in de Sint-Martinuskerk. Zo was hij er waarschijnlijk getuige van hoe de stad door Noormannen werd geplunderd, en hoe zij de kerk in brand staken. Volgens de overlevering troffen de Noormannen hem op hun terugtocht in zijn huisje te Bedum, waar hij zijn gebeden verrichtte. In die tijd heette die streek Bedder- of Bodderwald. Ze grepen hem vast, sleepten hem mee, lieten hem allerlei folteringen ondergaan en onthoofdden hem. Omwonenden kwamen zijn lichaam bergen en begroeven het op de plaats waar zijn huisje gestaan had. Na lang zoeken vonden ze ook zijn zoon Radfried, vermoord en in het hoge riet gegooid tegenover het huis. Hij werd bij zijn vader begraven.

Van het begin af werden zij als martelaar vereerd. Hun huisje werd een pelgrimsoord toen er ook wonderen en genezingen plaatsvonden op hun graf. Later beeldde men hem af met een spade in de hand en zag men in hem een van de eerste ontginners en dijkenbouwers van het Groninger land.

Sinds de Reformatie zijn er nog nauwelijks sporen van hun verering te vinden.