Cawrdaf van Wales

Owen, geciteerd door Garaby, noemt een Caurdave in zijn lijst van missionarissen die vanuit Bretagne naar Groot-Brittannië overstaken om er kloosters te beginnen of het evangelie te verkondigen. Ze worden gezamenlijk herdacht op 1 januari. Aan Caurdave's naam wordt de opmerking toegevoegd: 'Eerst vechtersbaas, later monnik in Bangor'.

In Wales leeft de nagedachtenis voort van een heilige Cawrdaf die te boek staat als zoon en opvolger van Caradog, een stamhoofd van Brecknock en Hereford. Van deze Cawrdaf wordt gezegd dat hij zijn leven besloot als monnik onder de beroemde Welshe abt Sint Illtud († ca 530; feest 6 november).

Als het hier inderdaad om een en dezelfde persoon gaat, dan zou hij dus eerst zijn vader zijn opgevolgd als stamhoofd: dat kan kloppen met de opmerking dat hij aanvankelijk een 'vechtersbaas' was. Vervolgens is hij dan kluizenaar geworden en naar Bretagne getrokken (wat in die tijd niet ongewoon was). Van daaruit zou hij weer de zee zijn overgestoken naar de Britse eilanden waarna hij dus eerst naar Bangor ging in het uiterste noorden om uiteindelijk terecht te komen in Wales bij Sint Illtud en daar zijn leven te beëindigen...

In de overlevering is er sprake van relieken die van hem bewaard gebleven zouden zijn: het zou gaan om een afbeelding, een boek en een klokje. Op zijn feestdag zouden kinderen met kaarsen de volgorde hebben aangegeven waarin mensen zouden sterven... Zijn nagedachtenis leeft ook voort in Abereirch en Glastonbury.