Victoricus van Amiens met Fuscianus en Gentianus

Net als Sint Quentin († 290; feest 31 oktober) maakten Victoricus en Fuscianus mogelijkerwijs deel uit van het gezelschap missionarissen dat met Sint Dionysius († ca 250; feest 9 oktober) van Parijs vanuit Rome naar het noorden van Gallië was gestuurd om er het evangelie te gaan verkondigen. Ze verrichtten hun bekeringswerk vanuit Thérouanne. In de tijd dat Quentin preekte in Amiens, brachten Victoricus en Fuscianus het evangelie aan de Moriniërs, een Germaanse stam die leefde in het huidige Picardië in Noord-West-Frankrijk. De Moriniërs staan te boek als weerbarstig en terughoudend.

De geloofsverkondigers hadden met hun bekeringswerk in de stad Thérouanne niet veel succes. Vandaar dat ze het op het platteland probeerden, waar ze inderdaad meer volgelingen voor Christus wisten te winnen. Na een bezoek aan Dionysius in Parijs waren ze van plan langs Quentin in Amiens te gaan, maar daar hoorden ze van een bejaarde man, Gentianus, dat hun collega enige tijd tevoren de marteldood was gestorven omwille van Christus. Gentianus was nog niet gedoopt, maar verlangde er wel naar. Daarom nam hij de beide mannen bij zich in huis; dan kon hij meteen mooi door hen onderricht worden in de leer van Christus. In het licht van de gebeurtenissen met Quentin was dit niet ongevaarlijk, maar zijn verlangen naar Christus was het sterkst. Toen dit de beruchte gouverneur Rictiovarus ter ore kwam, liet hij Gentianus onthoofden en gaf bevel dat de twee anderen geboeid naar Amiens gebracht zouden worden. Daar moesten zij een aantal folteringen ondergaan; tenslotte werden ook zij onthoofd.

In de levensbeschrijving van Sint Honoratus van Amiens († ca 690; feest 16 mei) staat te lezen dat hij het was die na driehonderd jaar het stoffelijk overschot van de heilige martelaren Fuscianus, Victoricus en Gentianus († 287; feest 11 december) terugvond. Dat wil zeggen, eigenlijk komt die eer toe aan een heilige priester uit Amiens, Lupicinus. Hij had van een engel te horen gekregen waar de kostbare schat verborgen lag, was gaan graven en op de relieken gestoten. Op dat moment kon hij zich niet bedwingen en barstte spontaan uit in een luide jubelzang. Dat hoorde Sint Honoratus, hoewel hij naar men zegt- eker twee mijlen van die plaats verwijderd was. Onmiddellijk begaf hij zich naar die plek, in gezelschap van zijn geestelijken en een enorme menigte. De heerlijke geur die van de driemartelaren afkwam trok mensen aan uit de wijde omgeving.

Toen gebeurde er een tweede wonder. Zodra koning Childebert († 695) hiervan hoorde, gaf hij opdracht de kostbare relieken naar Parijs over te brengen. Maar de sarcofagen bleken onverzettelijk, geen wrikken aan. Dus zag men zich genoodzaakt de drie heilige martelaren in Godsnaam in Amiens te laten. Oplast van de koning werden ze nu overgebracht naar de kathedraal. Hij deed ter ere van de drie heiligen de mooiste schenkingen.

Tegenwoordig liggen zij begraven in de kerk van Sains-en-Amiénois, zo'n zeven kilometer ten zuiden van Amiens.