Tassilo III van Beieren

Tassilo was in 748 zijn vader Odilo opgevolgd als hertog van Beieren onder de naam Tassilo III. Vanaf 757 diende hij tegen zijn zin Pepijn als vazal, maar vanaf 763 regeerde hij als een onafhankelijk vorst. In 765 huwde hij met Luitbirg, een dochter van Desiderius, koning van de Longobarden. Hij was door zijn bemoeiingen met de bisschopsbenoemingen en kerkenbouw op zijn grondgebied van grote invloed op de bescherming en de verbreiding van het christendom.

In 787 maakte Karel de Grote († 814; feest 28 januari) hem tot een leenman in zijn dienst. Maar reeds een jaar later viel Tassilo bij Karel in ongenade, want toen kwam Karel erachter dat Tassilo vijfentwintig jaar tevoren zomaar het Frankische leger had verlaten en dus een onbetrouwbaar man was. Karel zette de doodstraf om in verbanning naar klooster Jumièges aan de Seine bij Rouen. In 794 verhuisde Tassilo naar de abdij van Lorsch in Duitsland. Daar is hij gestorven op een elfde december van een onbekend jaar.