Adelheid van Bourgondië

Rond 930 geboren werd zij al op negentienjarige leeftijd weduwe van koning Lotharius II van Italië († 950). Door diens opvolger Berengarius II († 966) werd ze gevangen genomen. Later trouwde ze met Otto I. Het echtpaar werd in 962 door Paus Johannes XII († 964) tot keizer en keizerin van het Heilig Rooms Germaanse Keizerrijk (Duitsland en Italië) gekroond. In 973 stierf de keizer en was Adelheid voor de tweede keer weduwe. Ze werd door haar zoon Otto II en diens vrouw Theophano († 991; feest 1 juni) onheus behandeld; wat veel vals onrecht en verdriet met zich meebracht.

Adelheid had belangstelling voor kerkelijke en maatschappelijke aangelegenheden. Het is aan haar invloed te danken dat de kerk in de vroege middeleeuwen vaste grond onder de voeten kreeg in onze streken. Ze had een moeilijk leven met veel familieproblemen en politieke intriges. Ze was een plichtsgetrouwe en grootmoedige vrouw die profiteerde van de vriendschap van veel beroemde mensen zoals Sint Adalbert († 997; feest 23 april), bisschop van Praag en de bisschop van Mainz Sint Willigis († 1011; feest 23 februari); en met de abten van Cluny, Sint Maieul († 994; feest 11 mei) en Sint Odilo († 1049; feest 11 mei). De laatste schreef haar levensgeschiedenis.

In 991 werd ze voogdes van haar kleinzoon Otto III († 1002) en trok zich terug in het door haarzelf gestichte klooster Selz in de Elzas. Daar is ze ook gestorven.
In 1097 werd ze heilig verklaard.

Adelheid geniet verering vanwege haar niet-aflatende naastenliefde en als voorbeeld van een gehuwde heilige.
Ze wordt afgebeeld met een keizerskroon, aalmoezen uitdelend. Soms met een kerkmodel in de hand (verwijst naar door haar gestichte kerken en kloosters), of met een vissersbootje (omdat ze, volgens een legende, daarin op een keer moest vluchten over een meer); soms ook met een beurs (aalmoezen uitdelend).