Petrus van Kiev

Geboren in 1260, was hij op 12-jarige leeftijd te Kiev in het klooster gegaan. Enige jaren later vroeg hij overplaatsing aan naar het kleine, meer contemplatieve van de Verheerlijking. Daar leidde hij het leven van asceet en iconenschilder. Naar men zegt kwam het bescheiden klooster tijdens zijn verblijf tot bloei doordat er vele volgelingen intraden. Dat leidde ertoe dat hij door metropoliet Maximos († 1305; feest 6 december) werd opgemerkt die in hem de geschikte kandidaat zag om hem op te volgen. Zo werd Petrus in 1305 tot metropoliet van Kiev gewijd. Maar omdat Kiev in die tijd door de Tartaren was verwoest, was de zetel verplaatst naar Vladimir.

Nu brak een tijd aan waarin Petrus onvermoeibaar rondtrok om de gelovigen ervoor te behoeden over te gaan naar het Mohammedanisme, en om politieke leiders en vorsten ervan te weerhouden zich te bemoeien met kerkelijke zaken. Daarbij schijnt hij uiterst vriendelijk en mild te werk gegaan te zijn. Om de Russische eenheid te bevorderen verplaatste hij zijn zetel naar het meer centraal gelegen, maar toen nog onbeduidende Moskou. Daar liet hij de beroemde Ontslapingskathedraal bouwen die later werd opgenomen in het Kremlin.

Zijn graf werd van het begin af aan bezocht door pelgrims en bedevaartgangers van wie er velen genezing en verhoring vonden. Vandaar dat met hem de titel ‘Wonderdoener’ toekende.
Ook legendevorming bleef niet uit. Zo wist men achteraf te vertellen dat zijn moeder, Eupraxia, toen zij van hem in verwachting was, droomde van een wit schaap waaruit een boom en brandende kaarsen groeiden. Dat sloeg natuurlijk op zijn toekomstige ambt als metropoliet dat zoveel zegen en goddelijk licht had gebracht aan kerk en gelovigen.